U knjizi ’Oni su jači od nas’ opisan plan rušenja bivšeg predsednika SRJ od strane CIA

CIA ruši Miloševića

Američki analitičari su smatrali da je glavni oslonac Miloševićeve vlasti policija

Ključnu ulogu u borbi protiv Slobodana Miloševića od 1998. do 2000. godine, tadašnjeg predsednika SRJ, odigrale su SAD sa svojim službama i uz pomoć lidera DOS-a, koji su za te usluge koristili deo policije i osobe iz kriminogene sredine. To je zaključak koji proizilazi iz knjige "Oni su jači od nas", autora Miodraga Vukovića, dugogodišnjeg inspektora kriminalističke policije, i novinara Vojislava Tufegdžica.
U delu knjige pod naslovom "Američki plan svrgavanja Miloševića" piše da je malo poznato da je paralelno sa planiranjem bombardovanja tadašnje SRJ pravljen i plan za svrgavanje Miloševića. "SAD i njihovi saveznici očigledno nisu računali na bombardovanje kao put za svrgavanje Miloševića sa vlasti. Bombardovanje je imalo samo jedan cilj - odvajanje Kosova i Metohije od Srbije, mada je usput i značajno oslabilo pozicije Slobodana Miloševića. Krajem novembra 1998. godine, američki predsednik Bil Klinton odobrio je poseban plan o svrgavanju Slobodana Miloševića sa vlasti. Nosilac plana bila je američka agencija CIA. Ono što je prevagnulo u prihvatanju tog plana je zalaganje specijalnog Klintonovog izaslanika Roberta Gelbarda. Njegova procena s terena da je nastupio pogodan trenutak da se Milošević svrgne s vlasti i da sa tim treba otpočeti odmah nakon "okončanja kampanje bombardovanja" bila je ključna za aktiviranje "Klintonovog plana". Smenjivanje Perišića i Stanišića američki analitičari, koji su pažljivo pratili dešavanja na ovim prostorima, razumeli su kao dodatno slabljenje Miloševićeve pozicije, bez obzira na to šta je njega stvarno motivisalo na takav potez. Ceo plan nije bio baziran na "spoljnom faktoru" kao ključnom učesniku u rušenju Miloševića, već na opoziciji koja će "narodno nezadovoljstvo preneti na ulice".

ULOGA POLICIJE

"Ključni deo plana, gde se smatra da je za svrgavanje Miloševića nužna pomoć srpske policije, baziran je na podacima do kojih je došao opozicioni lider Nebojša Čović, koji je tvrdio da u Srbiji ima oko 90.000 policajaca (kada je DOS osvojio vlast, shvatili su da je ta brojka bila uvecana vise od tri puta). Privoleti policiju ili bar neki njen važan deo, da podrži svrgavanje Miloševića, bila je ključna tačka uspeha američkog plana. U svim kasnijim kontaktima sa liderima opozicije oni će na tome insistirati, uveravajući ih da nema uspeha u svrgavanju Miloševića, bez podrške iz policije. Jedini policijski rukovodilac, doduše ne general, komandant SAJ-a pukovnik Živko Trajković, koji je prihvatio samo posredničku ulogu između opozicije i vlasti, smenjen je u septembru 2000. godine, odmah nakon saznanja za takav njegov angažman".
"Ključni deo plana koji će dati pečat oktobarskim promenama 2000. godine odnosi se na ulogu policijskih snaga. Američki analitičari su smatrali da je glavni oslonac Miloševićeve vlasti policija. Zato se plan i temeljio na insajderima u vrhu policije, koji će u pogodnom trenutku napustiti Miloševića i prići opoziciji. Detalje tog plana u novembru 1998. godine objavili su londonski Observer (28.11) i Njujork tajms (29.11). Da je izvođenje temeljnih političkih promena u Srbiji, koje podrazumevaju uklanjanje Miloševića, prioritet američke politike, potvrdio je 30. novembra uticajni republikanski poslanik Ričard Lugar u prestižnom američkom listu Vašington post. Nekoliko dana kasnije portparol američkog Stejt departmenta Džejms Rubin potvrdio je da SAD više nemaju nikakvih iluzija o Slobodanu Miloševiću, niti ga više smatraju garantom stabilnosti na Balkanu", navedeno je u knjizi.
"Lideri DOS-a, a pre svega čovek koji je bio nosilac oktobarskih promena Zoran Đinđić, uoči samog 5. oktobra nastavili su traganje za ličnošću iz policije koja bi mogla biti ma kakav oslonac srpskoj opoziciji. U tom traganju Zoran Đinđić nije ni video da se gotovo celokupna srpska policija, od vrha do pozornika, već spontano oprostila od Miloševića, kada u Lazarevcu nije intervenisala protiv rudara, kada je u Beograd 5. oktobra pustila 500.000 demonstranata, koji su se tamo uputili da sruše Miloševića, i kada nije izvršila nijedno naređenje usmereno na sukob sa građanima. Ne shvativši da mu tada nikakva otvorenija podrška policije nije bila potrebna, Đinđić je prihvatio pruženu ruku komandanta JSO Milorada Ulemeka, koji je bio sve što je u policiji uspeo da pronađe njegov prijatelj Dragoljub Marković.

Potpuno je drugi problem što se sa Legijom "oktobarskoj revoluciji" priključila čitava bulumenta surčinskih mafijaša, na čelu sa jednim drugim prijateljem Dragoljuba Markovića, Ljubišom Buhom Čumetom.
Klintonov plan o svrgavanju Miloševica, iz novembra 1998. godine, zaista nije obuhvatao, pored podrške policije, i podršku kriminalaca. Jednostavno, svi lideri DOS-a smatrali su da je u borbi protiv Miloševića sve dozvoljeno", piše u knjizi "Oni su jači od nas". Na kraju možemo zaključiti da američka služba CIA nije birala sredstva kako bi ispunila svoj plan za pokušaj odvajanja Kosmeta od Srbije i svrgavanje s vlasti predsednika države Slobodana Miloševića. Prvo sredstvo je bila NATO agresija, u kojoj je poginulo na hiljade nedužnih građana Srbije, vojnika, policajaca, civila među kojima veliki broj dece i žena.
http://www.apisgroup.org/article.html?id=4199